तिहार आयो फेरि पनि, घरभरि दीप बले,
तर मनको कोठामा त अँध्यारो छ, उज्यालो कहाँ फले?
एकै कोखको दिदि–बहिनी भए कति रमाइलो हुन्थ्यो होला,
टिका लगाइँदै हाँसोमा, मायाको फूल फुल्थ्यो होला।

आजै पनि रङ झैँ भाव ओइरिन्छ मनमा,
तर त्यो स्पर्श छैन — जुन “दिदि” भनिएको नाममा।
दिया बले पनि मुटु त अध्यारो नै छ यहाँ,
किनभने मेरो तिहारमा — दिदि बहिनी नै छैनन्
भुमि सुबेदि ( पर्बत )

लाेक कल्याणकारी