बाँच्ने आश नत्र बाकस।
पसिनाले तिरेँ ऋण जीवनको,

घर फर्कँदा हातमा शून्य सास।

आमाको न्यानो काख सम्झिँदा,
परदेश अझै चिसो लाग्छ।
फोनको पर्दाभित्र सीमित माया,
समयले सबै कुरा चोर्छ, भाग्छ।

रोजगारीले बाँध्यो खुट्टा यहाँ,
मनचाहिँ गाउँमै अड्किरह्यो।
कमाउन हिँडेको छोरो आज,
आमाको सम्झनामा आफैँ हरायो

भुमि सुबेदि पर्बत

लाेक कल्याणकारी